Stille verwijten

door Josine Kosian

De onaangeroerde thee staat op de keukentafel,
en ik vraag me af waar je toch heen gaat.
Waarom je alweer weg gaat.

Ik dool verder tussen lakens en dromen,
gedachten en daden, waarom liefde ingewikkeld
is en vasthouden zo noodzakelijk.

Een vogel zingt onder mijn raam en de auto’s
razen voorbij, jij raast voorbij, elke grote
weg is een kleine hartaanval.

Je hebt niets verteld, je zweeg alleen maar,
verwijten in je ogen, zonder woorden keek je
hoe ik er blind voor was.