Vrij

door Chayenne van der Horst

Mijn hart huilt, het schreeuwt, maar erger nog, het breekt.
Zelfs het plakband waarmee ik het maandenlang bijeen
probeerde te houden, begint los te raken.
De spijkertjes waarmee ik vol goede hoop probeerde de leegte
dicht te timmeren, wrikken zichzelf los.
Die pijn die ik nu voel, verdien ik die? Is het lichaam waarvan
mensen denken dat ik het ben wel het mijne?
Zo zelfverzekerd, zo sterk en hoopvol.
Terwijl ik zeker weet dat mijn hoop zelfs sterk genoeg niet meer
is om een nieuw stukje plakband te
pakken, of om met dat kleine hamertje wat nieuwe spijkertjes
erin te tikken.
Maar vandaag of morgen stroomt het over, laat het plakband
los in mij.
En dan eindelijk, als ook de spijkertjes wegdrijven,
ben ik vrij.