Koekresten tussen de toetsen

door Emma van Diepen

zijn lenige vingers gleden over de
zwart-witte toetsen. hij speelde bach
op zijn best. zijn lichtroze tong drukte
hij tegen het scherpe kantje van zijn
voortand. de noten zwierden door de
kamer.

[jij denkt nu aan een nette jongeman
met een wit overhemd aan, haren netjes
geknipt, lichte sproetjes op zijn neus.
maar je verwacht niet dat de wallen onder
zijn ogen erg donker zijn, er zwarte strepen op
zijn mannelijke armen zitten en zijn blik
op oneindig staat]

de grote witte piano midden in het
huis weergeeft zijn leven ~ zoals een grote
bak maltezers het mijne weergeeft.

[er zitten stukjes chocoladekoek tussen
de toetsen, hij negeert het terwijl de
piano er toch mee vol ligt. net als zijn huis,
het ligt vol met papieren - belangrijke,
waarschijnlijk -, vieze borden en boeken
die hij al jaren lang geleden had willen
lezen]

zijn leven is niet opgeruimd ~ niet dat
hij daar mee zit. hij voelt zich fijn zo.
zijn piano is zijn echtgenoot en meer
heeft hij niet nodig.