Het spel

door Laura Spierings

Mijn benen bewegen uit zichzelf.
Mijn ogen kijken alleen naar
het stipje aan de horizon.
Dat mooie stipje.

Te laat.
Ik haal het niet.
Toch is het stipje
groter geworden.

Mijn handen vangen.
Ik sla je armen om me heen.
Langzaam verdwijn je.
Het spel begint weer.
Ik ren.