Astronauten

door Enes Ceylan

Ik ben een astronaut.
Ik ben in de ruimte.
Ik ben op een ruimtestation.
Ik zie alleen maar sterren.
Ik ben tussen de sterren aan het zwemmen.
Ik hoor helemaal niks.

Je voelt je een miskende superastronaut die aan elektrische
lianen zweeft in de jungle van sterren en op heldachtige hoogtes
Tarzandingen doet vanuit een moederschip dat jouw naam draagt.
Maar heb jij wel eens neergestorte astronauten hun eerste stappen zien
maken? Verschrompelde washandjes in duikerpakken of wil je het
liefst voor altijd in de ruimte blijven? Het lijkt mij zo supereenzaam
met een mooie, slanke stilte. Dan vette tranen. Eenzaam misschien.
Wel ja, maar het blijft toch je moederschip.