Meloen

door Emmeke Bos

Avond aan avond gevuld met het
zacht uitlepelen van oude
clichés. Banken bevlekt,

kamers overspoeld met geluid
en stemmen.

In de zitkamer een medegevangene
aangetroffen. Tussen de schaduwen
hebben we tv-licht losgelaten. Zó
op de houten vloer waarna het langzaam
de nerfjes insijpelde.

Zeemeermin gespeeld tussen
twee programma’s in. Dramatisch
licht kroop over haar armen heen en ze
zei nog dat het net inktvis was,
met van die slijmerige poten weet
je wel.

Toen verdween ze.

De dag erna heb ik wel nog een
haarclipje gevonden, maar meer ook
niet. Ik denk dat ze de meloen gestolen
heeft, zo rook het ook als je
bij de boekenkast stond.