Honderdvijfenvijftig woorden vanwege jou

door Naomi Goed

We zijn pas voorbij het punt
waar geen terugkeer meer mogelijk
is, de adem voor de kus
en de donder voor de bliksem
Een simpel ding, waar ben je heen?
Jij, die onverschrokken vergetelheid
recht in het gezicht keek en zei:
‘’Het kan me niet schelen’’

Het schijnt onmogelijk om nog objectief
te kijken naar een hopeloos
hartverscheurende zaak
(ja, je bent nog maar gereduceerd
tot vier letters, één monosyllabe,
die wonderlijk genoeg nog twee
bijvoeglijk naamwoorden nodig
heeft om duidelijk te maken wat je
nou eigenlijk bent)

Nog voor je bestaan een tastbaar feit
geworden is ben je alweer vertrokken
Slechts een foto achterlatend, onderhand
een beetje gekreukeld aan de randjes
omdat hij niet helemaal in mijn zak past

(Alleen onze handen zijn te zien, ze
houden elkaar niet vast, maar liggen
gewoon losjes in het zand, alsof ze willen
zeggen dat ze onafhankelijk de branding kunnen trotseren
was dat maar zo)