De hoek

door Anna Dijk

‘ben je daar weer’
fluisterde
de hoek
terwijl hij zijn schaduwen
om me heen vouwde

‘is het weer zo ver?’
klaagde het linoleum
terwijl ik plaatsnam
het was duidelijk te zien
dat ik hier vaker zat

‘wat is er nou weer?’
vroeg de witte verf
aan de muren
terwijl hij snipper voor snipper
aan mijn nagel ten prooi viel
en naar beneden dwarrelde

‘ach ja, kom dan maar weer hier hè?’
maar ik negeerde de plint
die langzaam
verdween onder het verfstof

als er niks meer goed was
dan was er altijd nog die hoek
waar ik mezelf weer terugvond
in de witte wereld
van schaduw en verfsnippersneeuw