Eindexamen

door Marielle Douma

Lege schappen in de Super, de Boer
is tevreden dat hij de Dextro niet kan
aanslepen, zoveel. Druivensuiker houdt

een mens op de been roept de beter-
wetende in mijn oor, opdat ik het zal horen. Maar

tegenstrijdige geluiden steken elkaar in het been, hand,
hoofd, hart. De trays met Redbull zijn over-

vertegenwoordigd. Zou de Boer daar ook Super leeg
van zijn? Ik weet wel dat die domme papiertjes gemaakt

- de man in het zwarte pak houdt de envelop voor mijn ogen
beveelt mij voor te lezen ‘datum, naam, tijdvak’ om ver-
volgens het ding aan gruzelementen te scheuren -

met meer zorg dan ze verdienen een grote rol spelen in

de verdiensten. Een boer, een huilbui, een scheet, gerommel
van pennen doorbreken de stilte in de zaal geritsel
van de druiven die tot suiker zijn vermalen en smelten op een tong
van een onwillende, een onwetende die zich klem drinkt in
de koffie

om nog maar iets te presteren. Vragend of dit de bedoeling
is mijn pen op het papier de geur van taurine negerend en

schrijvend wegschrijvend wat er zes jaar lang in mijn
hoofd is gepropt. Zou ik er nog wat van voelen als ze
het er uit zouden trekken met vragen waarvan ik niet snap
wat er op het blaadje staat, dat blaadje met zoveel zorg samen-
gesteld maar eigenlijk zo nutteloos omdat het

zoveel mensen een hartverzakking bezorgt en verslaafd maakt aan
pepmiddelen. Ja, wat zal de Boer Super blij zijn met dat blaadje.
Wat zullen de mensen zich eraan ergeren als

dat blaadje aan hen trekt en scheurt en kennis probeert over te
nemen in een tevergeefse poging nog enig rendement te behalen uit
die jaren die verloren zijn gegaan door geklooi van

mensen die denken te weten dat zij een land
kunnen besturen zonder te weten wat er gaande is.