Melancholiek

door Rosalba Hendriks

Ritselend als de wind
Tussen takken gevangen
Gedoemd was jij te vallen
Verzwaard met aards verlangen

Vurig rood van woede
Of is het van schaamte?
Lig jij, kermend tussen de anderen
Die verteerd zijn tot geraamte

Want tot een paar minuten geleden nog
Hing jij daar hoog, in stilte
Nu lig je hier, in natte kilte
Maar voelt het niet hetzelfde, toch?

Want al zal jij moeten lijden,
Jouw leven als compost
Ben je niet nog steeds, zoals vroeger
In een groter geheel opgelost?