Rivierenland

door Lieke Weima

Winterstaketsels populieren
toppen uit boven de dijk.

In de schemering
roept een schip zich tevoorschijn.
Ergens valt licht uit het raam.

Ik zie
de oude vrouw en de beschuitbus
de rode theepot
roerloos naast elkaar op tafel staan

en de dampende kop zet de ochtend stil:
ze zwaait niet meer.
Ik breng de krant.

Ik breng de wereld binnen
en hoop dat ze nog lezen wil.