Esmee Hendriks

Winaar Dichter bij 4 mei 2011. Draagt haar gedicht voor tijdens de Nationale Herdenking op de Dam.

Trots

Een man, daar in mijn kamer,
ik zie hem, maar toch niet.
Hij zit daar maar te staren,
zonder dat iemand hem ziet.

Een man daar in mijn kamer,
ik ken hem, maar toch niet.
Ik vraag het aan mijn moeder,
maar mijn moeder ziet hem niet.

Bij mijn opa staat een foto,
in een lijstje op de kast.
Als ik hem vraag:“Wie zijn dat?”
dan antwoordt hij verrast;

“Die daar, dat is mijn vader.
Hij was jong en onbevreesd.
Hij is ooit een soldaat
in ons leger geweest. “

Een man, daar in mijn kamer,
Ik zie hem, maar toch niet.
Zachtjes snikkend huilt hij tranen,
Maar van trots, niet van verdriet…

Siënna Hernandez

Draagt haar gedicht voor bij de herdenking in Vught.

Stilte

Stilte, door brood dat niet meer breekt.
Stilte, door huizen die niet meer kraken.
Stilte, doordat woorden het niet kunnen omschrijven.

Niemand praat.
Ik zwijg.
Een stilte voor onbekende gezichten.
Gezichten die zo anders zijn,
maar toch op elkaar lijken.

De stilte fluistert.
Weinig durven te luisteren,
naar wat het probeert te vertellen.

Niemand praat,
Ik zwijg,
maar zou willen schreeuwen.
Terwijl wij, met z’n allen,
de stilte gedenken.
 

Sophia Helmus

Draagt haar gedicht voor tijdens de herdenking in Westerbork.

Stille wereld

Rijen van stilte
In nette kleren
Het weer zien
Van verdriet
Druppels die op de grond vallen
Onhoorbaar
Een weggevlogen vogel

Een paar jaar geleden
Het ruiken van kruit
Het zien van puin
En het zien van afscheid
Ineens stop
Vrijheid
Een nieuw woord

Tranen van blijdschap
Tranen van afscheid
Rijen van stilte
2 minuten
Wereld stil
2 minuten
Staat de wereld stil
 

Lars Brummel

Draagt zijn gedicht voor tijdens de herdenking in Amersfoort.

Het duister

Toen het licht gedoofd was
Zij ons niet meer bescheen
Toen onze vrijheid werd overschaduwd
Door het duister

Toen de ijzeren duisternis ter aarde kwam
Zij de tolerantie verdreef
Werden onze vrienden afgevoerd
Naar waar het duister heerst

Het duister is verdwenen
Toen zij plaatsmaakte voor het licht
Het licht van vrijheid en hoop

Het duister lijkt voor altijd verleden
Maar daar waar ze een schaduw nalaat
Komt nooit meer licht.